๏ วันเอยวันหนึ่ง
                                  คิดถึงลันไดจะไปหา
                                  นึ่งข้าวเหนียวใส่กระจาดยาตรา
                                  ตรงมาหาชู้คู่เชยชม
                                  เที่ยวเตร็ดเตร่เร่ร้องแล้วท่องเที่ยว
                                  ซื้อข้าวเหนียวหน้ากุ้งกินแม่เอ๋ย
                                  รู้จักทักถามกันตามเคย
                                  บ้างเยอะเย้ยหยอกยื้อซื้อหากัน
                                  พอเวลาตลาดวายสายแสง
                                  กระเดียดตระแกรงกรีดกรายผายผัน
                                  ทอดกรอ่อนคอจรจรัล
                                  มาปราสาทสุวรรณเจ้าลันได
 

                                  ๏ ครั้นถึงจึงขึ้นบนนอกชาน
                                  เห็นทวารบานปิดคิดสงสัย
                                  ทั้งเสียงคนพูดกันอยู่ชั้นใน
                                  ทรามวัยแหวกช่องมองดู
                                  เห็นโฉมยงองค์ประแดะกับระเด่น
                                  คลี่ผ้าเห็นเล็นกันง่วนอยู่
                                  โมโหมืดหน้าน้ำตาพลู
                                  ดังหัวหูจะแยกแตกทำล่ย
                                  นี่เมียอ้ายประดู่อยู่หังป้อม
                                  ไยจึงมายินยอมกันง่ายๆ
                                  ทั้งสีจักรยักหล่มถ่มร้าย
                                  มักจะให้ฉิบหายขายตน
                                  ชิชะเจ้าระเด่นพึ่งเห็นฤทธิ์
                                  แต่ผ้านุ่งยังไม่มิดจะปิดก้น
                                  จองหองสองเมียจะเสียคน
                                  คิดว่ายากจนเจ้าเฝ้าปรนปรือ
                                  จึงแกล้งเรียกพลันเจ้าลันได
                                  ค่าข้าวเหนียวสองไพไม่ให้ฤา
                                  ผ่อนผัดนัดหมายมาหลายมื้อ
                                  แม่จะยื้อให้อายขายหน้าเมีย
 

                                  ๏ เมื่อนั้น
                                  โฉมระเด่นลันไดแรกได้เสีย
                                  กำลังนั่งเคล้าเฝ้าคลอเคลีย
                                  ชมโฉมโลมเมียอยู่ริมมุ้ง
                                  ยกบาทพลาดเพลาเกาสีข้าง
                                  สัพยอกหยอกนางอย่างลิงถุง
                                  แล้วยื่นมือมาจี้เข้าที่พุง
                                  นางสะดุ้งดุกดิกพลิกตะแคง
                                  เขาจะนอนดีดีเฝ้าจี้ไช
                                  ช่างกระไรหน้าเป็นเอ็นแข็ง
                                  จะนิ่งอยู่สักประเดี๋ยวทำเรี่ยวแรง
                                  มาแหย่แย่งกวนใจไปทีเดียว
                                  พอระเด่นได้ยินเสียงเรียกหา
                                  ก็รู้ว่าชู้เก่าเจ้าข้าวเหนียว
                                  จึงร้องว่าใครนั่นขันจริงเจียว
                                  จะมาเที่ยวจัณฑาลพาลเอาความ
                                  ค่าข้าวเหนียวสองไพข้าให้แล้ว
                                  มาทำเสียงแจ้วแจ้วไม่เกรงขาม
                                  ไม่ได้ติดค้างมาอย่าวู่วาม
                                  ลุกลามสิ้นทีมีแต่อึง

                                  ๏ เมื่อนั้น
                                  นางทวายยิ่งพิโรธโกรธขึ้ง
                                  ยืนกระทืบนอกชานอยู่ตึงตึง
                                  หวงหึงด่าว่าท้าทาย
                                  นี่แน่อ้ายสำเร็จเจ็ดตะคุก
                                  มาลืมคุณข้าวสุกเสียง่ายง่าย
                                  กูเชื่อหน้าคิดว่าลูกผู้ชาย
                                  จึงสู้ขายติดค้างยังไม่รับ
                                  ช่างโกหกพกลมประสมประสาน
                                  จะปรพจานเสียให้สมที่สับปลับ
                                  แต่เบี้ยติดสองไพยังไม่รับ
                                  กูสิ้นนับถือแล้วอ้ายลันได

                                  ๏ เมื่อนั้น
                                  ระเด่นตอบตามอัชฌาสัย
                                  เขาขี้คร้านพูดจาอย่าหนักไป
                                  ข้ารู้ใจเจ้าดอกกัลยา
                                  เจ้าพิโรธโกรธขึ้งเพราะหึงหวง
                                  จึงจาบจ้วงล่วงเกินเป็นหนักหนา
                                  ข้าผิดแล้วกลอยใจได้เมตตา
                                  เชิญเข้าเคหาปรึกษากัน ฯ
 
 

๏ ขอขอบพระคุณ คุณ j0461  ผู้นำเสนอบทละครเรื่องนี้ในถนนนักเขียนที่กลุ่มห้องสมุด pantip.com
และได้ให้ความกรุณาอนุญาตให้ผมนำมาบรรจุไว้ในโฮมเพจแห่งนี้
รวมทั้งคุณ TaiX ที่ได้กรุณาช่วยคุณ j0461 พิมพ์อยู่หลายตอน .............. lek Isara